Aðsend grein:
Undanfarin ár hefur Akranes tekið miklum breytingum. Hér hafa risið ný mannvirki, þjónustan stækkað og samfélagið vaxið hratt. Við höfum byggt nýjan leikskóla, tvær nýjar leikskóladeildir við Teigasel, farið í stór og fjárfrek verkefni í íþróttamannvirkjum og skólahúsnæði, byggt við Höfða og endurbætt skólana okkar. Það er full ástæða til stolts, því svona uppbygging gerist ekki af sjálfu sér. Á bak við hana er vinna, ábyrgð og fólk sem hefur lagt mikið á sig til að færa bæinn áfram.
En eftir tímabil þar sem fókusinn hefur skiljanlega verið á framkvæmdir og uppbyggingu finnst mér við komin að ákveðnum tímamótum þar sem við þurfum aðeins að staldra við. Það er viðbúið að á næstu árum þarf að ráðast í sannarlega stór og mikilvæg verkefni í innviðauppbyggingu, eins og nýja sundlaug, nýjan leikskóla á Neðri Skaga, nýjan aðalvöll og fleiri framkvæmdir sem samfélagið okkar kallar á, þá finnst mér við um leið vera komin að ákveðnum tímamótum. Tímamótum þar sem við þurfum ekki bara að ræða hvað við ætlum að byggja næst, heldur líka hvernig samfélag við ætlum að byggja upp og hvernig samfélag við viljum vera.
Því bær verður aldrei metinn eingöngu í fermetrum, steypu og framkvæmdum. Hjartað í hverju samfélagi slær annars staðar.
Það sem heldur samfélagi raunverulega uppi sést nefnilega ekki alltaf í fjárhagsáætlunum eða ársreikningum sveitarfélagsins. Það sést í fólkinu sem mætir til vinnu á hverjum degi og heldur utan um lífið á milli línanna í excel-skjölunum. Fólkinu sem sinnir börnunum okkar, aðstoðar aldraða, heldur bænum gangandi og sér til þess að þjónustan virki,
Einmitt vegna þess hefur mér fundist umræðan um opinbera starfsmenn undanfarið komin á stað sem við þurfum að varast. Það er eðlilegt að ræða rekstur sveitarfélaga af ábyrgð og fara gagnrýnið yfir tölur og kostnað. Sem bæjarfulltrúi tel ég það hluta af mínu hlutverki. En þegar starfsfólk fer að birtast fyrst og fremst sem kostnaðarliður og veikindatölur verða að einhvers konar mælikvarða á vandamál, þá finnst mér við hætt að horfa á manneskjurnar á bak við tölurnar.
Hið opinbera er nefnilega ekki fyrirtæki í hefðbundnum skilningi orðsins, það er fyrst og fremst samfélag.
Starfsfólkið okkar eru ekki „hinir“. Þetta eru íbúarnir okkar, foreldrar barnanna okkar sem sitja við hliðina á okkar eigin í skólunum, nágrannar okkar og fólkið sem stendur með samfélaginu þegar á reynir. Þegar veikindatölur eru háar eigum við að sjálfsögðu að spyrja spurninga en reynum þá að spyrja réttu spurninganna. Rétta spurningin er ekki alltaf „hvað kostar þetta?“ heldur ættum við oftar að spyrja hvað starfsfólkið sé að reyna segja okkur. Er álagið of mikið? Er stuðningur nægur? Eða upplifir fólk að það skipti raunverulega máli?
Því samfélög sem hlúa ekki að fólkinu sínu byrja hægt og rólega að slitna innan frá.
Ef ætlun okkar er að byggja upp sterkt samfélag á Akranesi þarf næsta uppbyggingarskeið ekki bara að snúast um fleiri fermetra og ný verkefni. Það þarf að snúast um menningu, traust og virðingu. Það þarf að snúast um vinnustaði þar sem fólk endist og þar sem fólk upplifir að það skipti máli.
Þegar uppi er staðið er það ekki stærð bygginganna sem skilgreinir samfélag heldur hvernig við komum fram við fólkið sem gengur inn og út um dyrnar á þeim á hverjum degi.
Liv Aase Skarstad.
Höfundur er bæjarfulltrúi Framsóknar og frjálsra á Akranesi og áhugamanneskja um gott samfélag.
